ما دست دیگری را نمی‌گیریم و می‌گوییم: او هم خدایی دارد.

ما دست دیگری را نمی‌گیریم و می‌گوییم: او هم خدایی دارد.
دیگری دست ما را نمی‌گیرد و می‌گوید: او هم خدایی دارد.
و اینگونه همگی از دست‌های مهربان خدایی جدا می‌شویم

که هنگامی که دعا می کنیم زمزمه خدا را می شنویم

که می‌گوید: من خدای دستهای مهربان هستم.